Recensie ‘Shrek Forever After’ – “Klassiek is klassiek; houden zo!” - **½

Een aantal maanden geleden heb ik in de recensie over ‘Dear John’, Shrek gebruikt als voorbeeld van een leuk, maar uitgemolken concept. Toentertijd was ik nog niet op de hoogte van de komst van Shrek 4: Forever After. Bij het kijken van de film hou ik mijn hart vast en hoop ik dat Dreamworks een onschuldig klassiek verhaal als Shrek nog een beetje in zijn waarde heeft gelaten.

In de vorige Shrek-films zagen we al hoe de groene ‘ogre’ genaamd Shrek (Mike Myers) van monster naar held ging en zich een verhaal afspeelde wat door de gebroeders Grimm geschreven had kunnen zijn. Terwijl hij de prinses in de toren redde, met haar trouwde en vader werd van een schattige drieling werd hij samen met prinses Fiona (Cameron Diaz) vergezeld door zijn vrienden Donkey (Eddy Murphey) en Puss in Boots (Antonio Banderas).

 
In Shrek 4: Forever After zien we hoe een sprookje zoals de kinderen in onze cultuur ze aangeleerd krijgen uitloopt in een harde realiteit voor Shrek: hij wordt gek van zijn vrouw, zijn kinderen en zijn vrienden en wenst dat hij één dag weer een echte gevreesde ogre zou kunnen zijn. Op een ongelukkig moment lucht hij zijn hart bij Rumpelstiltskin, Repelsteeltje met de stem van Walt Dohrn, die zijn wens maar al te graag vervult. In ruil voor een dag als ‘echte’ ogre wordt Shrek misleid in het opheffen van de dag waarop hij werd geboren. Het resultaat: Shrek komt terecht in een realiteit waar hij nooit heeft bestaan, Repelsteeltje koning is van het koninkrijk van Far Far Away en ogres worden vervolgd door heksen. Shrek moet voor het einde van de dag zijn contract met Repelsteeltje verbreken; zal het hem lukken?

 
Shrek is in mijn ogen altijd al een hele eerlijke en nuchtere vertelling van een klassiek sprookje geweest. Ik vind het daarentegen altijd erg jammer wanneer een succesvol concept zo erg uitgemolken wordt, dat de verhalen voorspelbaar en onlogisch worden. Het is ten slotte een kinderfilm, die nog wel leuk moet blijven.

 
Aan deze film vond ik het leuk dat er realistisch wordt gekeken naar de gevolgen van een sprookje. Kinderfilms eindigen vaak met de indruk: zij offerden alles voor elkaar op, trouwden en leefden nog lang en gelukkig. Het vierde deel van Shrek geeft weer dat dit niet per se zo hoeft te zijn en geeft tevens een hele menselijke reactie op het perfecte leventje weer: je weet niet wat je hebt, tot je het kwijt bent.

 
Toch vond ik het jammer dat het vrolijke concept van Shrek uiteindelijk zo deprimerend is gemaakt. Van een kinderfilm verwacht ik toch een zekere mate van vrolijkheid, en hoewel alle leuke personages, zoals Donkey en Puss, weer in de film verwerkt waren, was het geheel toch lang niet zo leuk als het eerste deel . Je gaat van Assepoester toch ook geen vervolg maken hoe ze na haar huwelijk met de knappe prins in een mid life crisis raakt of een postnatale depressie krijgt, maar daar toch gelukkig weer overheen komt? Klassiek is klassiek; houden zo!

 
Naast de donkere kant van de film was ik toch erg ontroerd hoe Dreamworks er weer in slaagde om een mooi beeld te geven van ware liefde. Hoewel de film oorspronkelijk erg deprimerend overkwam, vind ik het mooi hoe de makers er toch een mooi verhaal van weten te maken en er toch een gouden randje omheen weten te breien. Knap!

 
Uiteraard heb ik mijn vooroordeel over sequels, maar daar heb ik doorheen geprobeerd te prikken. Shrek is een realistische vertoning van de ‘happily ever after’ van de 21ste eeuw. Het is helaas een donkere film in de vrolijke serie, maar uiteindelijk eindigt het allemaal echt happily ever after zoals het hoort. Hoewel ik mij heb geërgerd aan de donkere kant van de film, is Dreamworks er toch in geslaagd om een traantje in mijn ooghoek te veroorzaken. Daarom krijgt Shrek 4: Forever After van mij 2 ½ ster.